In het werk van Cathalijn Wouters (1955), opgeleid aan de Academie St.Joost te Breda staat de mens centraal. Zelfs in haar abstracte werk lijkt de figuur in zijn afwezigheid een herinnering achter te laten. Voor Wouters is de tekening de voortzetting van de gedachte. Met een paar lijnen weet ze het moment van een houding, een gebaar, weer te geven.

Haar nieuwe techniek ‘Wax-Art’ houtskool-tekeningen geconserveerd achter was, geeft een diffuus perspectief met ruimte voor eigen verbeelding.
Een zeker plastisch illusionisme dat de tekeningen kenmerkt, wordt door de wax versterkt. “Transparant papier hielp me bijhet zoeken naar het onzichtbare”.
Wouters weet aan haar werk een mysterieuze, universele kracht te verlenen.

Dat zijn het, de figuren die Cathalijn schildert: hemellichamen.
Ze slapen, of sluimeren, naakt en gewichtsloos, zwevend, gedragen door een onzichtbare emulsie. Uitgegroeid maar ongeboren. Soms komt er een geometrisch vormpje voorbij, een verdwaald symbool, het kan een boodschap zijn, maar ook noise, een toevallig artefact, ten teken dat dit beeld enorme afstanden heeft afgelegd. Woorden zijn er soms ook, maar met een eigen syntax. Wij spreken de taal niet die daar bestaat, het is de taal waarvan wij zelf de woorden zijn.

Jan Kuitenbrouwer, Schrijver