Wessel Huisman schildert licht, waarbij hij als aanleiding vaak oude foto’s gebruikt. Hij is niet geïnteresseerd in de nostalgische beelden als zodanig. In de loop van de jaren heeft hij gemerkt dat het licht in de foto’s en ook zijn schilderijen, hem laat reizen in de tijd. Een reis die altijd in het nu eindigt. Licht kan je je geschiedenis teruggeven. Iets dat je verloren waande, blijk je nog altijd met je mee te dragen. Het zijn jouw in de loop van de tijd opgeslagen visuele referenties die in feite je kijk op het heden voortdurend en doorslaggevend bepalen. Het wonderlijke is nu dat hoewel Huisman’s bronnen zeer persoonlijk zijn, hij met zijn schilderijen instaat is de toeschouwer terug te voeren naar zijn eigen geschiedenis. Van kinds af aan heeft Wessel Huisman lichtomstandigheden geregistreerd, zodat zich in zijn hoofd gaandeweg een lichtarchief heeft gevormd. Licht zorgt er niet alleen voor dat we de dingen überhaupt kunnen waarnemen, het soort licht bepaalt ook met welke gevoelswaarde we de werkelijkheid ervaren. Naar een schilderij kijken gaat veel verder dan het registreren van de afbeelding; je brengt als beschouwer, vaak zonder je dat je je dat realiseert, je eigen geschiedenis in. Daar doet Huisman een beroep op. Hij attendeert mensen op wat ze zelf - meestal maar ten dele bewust – aan beelden, herinneringen met zich meedragen. Hij brengt die herinneringen terug naar de werkelijkheid van dit moment.